Ondernemen op de ruggengraat van Lombok

Ze vormen de ruggengraat van Lombok: de Kanaalstraat en de Damstraat. Niet omdat het zulke indrukwekkende straten zijn, met prachtige panden.

Maar vanwege de vele winkels, de geuren en kleuren van velerlei culturen en de g ezellige drukte. Die bepalen de sfeer in Lombok, waarmee de wijk zelfs internationaal bekendheid verwierf. Danielle Friedeman ging een dagje multicultureel winkelen.

Focus Utrechts Nieuwsblad | Daniëlle Friedeman
19-3-2002
Later aangevuld met artikelen uit andere bladen

De Kanaalstraat staat vooral bekend om zijn vele goedkope allochtone groentewinkels - veertien in totaal - waarvan de meeste in Turkse handen zijn en in de Nederlandse volksmond daarom vaak worden aangeduid als 'de Turk'.

Toch zijn lang niet alle groentezaken Turks. Neem Persepolis. Eigenaar Mohamed Fadaei vluchtte vierenhalf jaar geleden uit Iran. Daar verkocht hij onderdelen voor vrachtwagens. Het merendeel van zijn klanten is Nederlands. ,,Dat komt doordat wij eersteklas groenten verkopen", zegt Fadaci. ,.lk ga elke dag uaar de veiling. Goeie kwaliteit is belangrijk voor onze winkel." Daarnaast vindt hij het belangrijk dat hij goed contact heeft met zijn klanten. Vandaar dat hij van zijn personeel verlangt dat ze netjes spreken ,.Maar het moet niet te netjes worden", vindt hij. ,,Het is een buitenlandse winkel, geen Nederlandse. Dus je moet zelf aan het fruit kunnen voelen."

Focus Utrechts Nieuwsblad | Daniëlle Friedeman
19-3-2002

Dadels uit Bam (Iran) smaken niet meer hetzelfde in Lombok

Slaap kan de Iraanse Utrechter Mohammed Fadaei maar moeilijk vatten. Hij maakt zich zorgen om zijn kennissen uit Bam. Om Mehdi ook, zijn vriend die zijn vrouw en twee dochtertjes heeft verloren (bij de aardbeving red.).

Terwijl Mehdi net op zakenreis was in de hoofdstad Teheran raakten zij in Bam bedolven onder het puin van hun eigen huis. ,, Ik heb twee jaar met Mehdi gewerkt in Bam. Ik wil hem heel graag spreken, maar dat is nog niet gelukt.’’ Fadaei kent de stad Bam goed. Voor zijn vlucht naar Nederland acht jaar geleden werkte hij er jarenlang in de dadelteelt. De lekkerste dadels komen uit dat gebied, weet hij. In die tijd leerde hij Mehdi kennen. Ook hij werkte in de dadelteelt. Hoewel Fadaei om politieke redenen naar Nederland vluchtte, bleef het contact tussen de twee mannen. Zo komen de dadels in Fadaei’s groentezaak Persepolis in de Utrechtse wijk Lombok uit Bam (Iran). Hij importeert ze, Mehdi levert ze.Twee jaar geleden ontmoette hij Mehdi weer tijdens een bezoek aan Iran met zijn gezin. De twee dochtertjes van Mehdi waren er ook bij, weet Nina Fadaei ( 17) nog toen ze uit eten gingen. ,, Zij waren toen ongeveer vier en zes jaar. Ik kan ze nog wel herinneren. Toen we hoorden van de aardbeving hebben we allemaal gehuild.’’

Utrechts Nieuwsblad | Dylan de Gruijl 29-12-03

Matisse shoes

Dolce & Gabbana, Cavalli, Roberto Botticelli. Bij Matisse Shoes in de Kanaalstraat verkopen ze uitsluitend dure modeschoenen van topmerken. Matisse is een vreemde eend in de bijt in een straat die vooral bekend staat om zijn spotgoedkope groentewinkels.

De Marokkaanse eigenaar vindt het helemaal niet zo vreemd. Hij had op dezelfde plek jarenlang een winkel in huishoudelijke artikelen. Maar zijn droom was altijd nog eens een schoenenzaak te openen. ,,lk ben zelf schoenenfreak." Het verkeer in de Kanaalstraat vindt hij een ramp. ,,Maar ik ga niet weg. Waarom zou ik? Het loopt goed. De huur is lager dan in de stad en het is beter bereikbaar." Zijn winkel bleek te voorzien in een gat in de markt. Inmiddels heeft hij een tweede filiaal geopend in de Zadelstraat.

Focus Utrechts Nieuwsblad | Daniëlle Friedeman
19-3-2002

Fietsenwinkel Eurobike

Sommige mensen klagen dat er steeds minder Nederlandse winkels te vinden zijn aan de Kanaalstraat. De Turk Adem Ugur begon er drie jaar terug in een typisch Hollandse branche: hij is fietsenmaker. Zijn winkel Eurobike is zojuist verhuisd naar een veel groter pand iets verderop.

,,Ik wilde altijd al een eigen zaak beginnen. Veel kennissen zijn groenteboer of hebben een imlexportbedrijf, allemaal hetzelfde. Mijn vader kwam op het idee van een fietsenzaak." Hoewel een eenmanszaak, is het eigenlijk een familiebedrijf: zijn vader, vrouw en jongere broer helpen hem. Negentig procent van zij n klanten bestaat uit Nederlanders, zegt hij.

Turken en Marokkanen komen veel minder, die repareren hun eigen fiets." Ugur zou veel geld kunnen verdienen aan de vele fietsen in de buurt die in elkaar getrapt worden. ,,Maar dat vind ik niks." Als een klant voor de tweede keer in korte tijd bij hem komt voor een nieuw wiel, zet hij er voor minder geld een andere velg op. Zijn droom is ooit nog eens mooie handgemaakte Koga Miyata's te verkopen. Maar niet in Lombok. ,,Die verkopen hier niet."

Meer artikelen over Eurobike: Lees verder

Focus Utrechts Nieuwsblad | Daniëlle Friedeman
19-3-2002

Sembol Export, Turkse cassettebandjes etc.

Behalve levensmiddelenzaken tellen de Kanaalstraat en Damstraat ook enkele winkels die 'huishoudelijke artikelen'en cadeaus verkopen, in de breedste zin van het woord. Sembol Export in de Kanaalstraat is er zo een. Maar tussen de glazen kroonluchters, plastic bakjes en king size-koffers staan rijen cassettebandjes met Turkse popsterren.

Eigenaar Yakup Tekatli is er vooral trots op dat hij voetbalvaantjes verkoopt, zoals van Fenerbahc,e, Galatasaray en Besiktas. ,,Ik ben de enige in de stad." Op het gebied van Turkse muziek heeft hij nog een concurrent. Zeventig procent van zijn klanten komt uit de wijk. Maar ook mensen uit andere wijken weten hem te vinden. ,,De meesten weten datje zulke dingen op de Kanaalstraat kunt krijgen."

Focus Utrechts Nieuwsblad | Daniëlle Friedeman
19-3-2002

Koenders ijzerwarenhandel

LJ Koenders in de Damstraat is een begrip. A1 vanaf 1929 zit er een ijzerwarenhandel in het pand, sinds 1954 in eigendom van de familie Koenders. Zoon Michel Koenders nam de zaak zeven jaar geleden van zijn vader over.

Hij helpt zo'n drie- tot vierhonderd klanten per dag. Niet alleen aan schroeven en pluggen per stuk, maar ook aan gratis advies. Zeker de helft van de Idanten is buitenlander. ,,Zij doen vaak alles nog zelf in huis." De klanten komen in hoofdzaak uit de wijk, behalve op zaterdag. ,,Dan komen veel allochtonen van buiten naar de Turkse en Marokkaanse winkels. Daar profiteer ik weer van mee." Handgereedschap verkoopt hij steeds minder. En elektrisch, daar kan-ie niet aan beginnen. ,,Dat kan niet als je alleen staat, dat kost te veel tijd."

Focus Utrechts Nieuwsblad | Daniëlle Friedeman
19-3-2002

Paardenslagerij W. van Beek

Paardenvlees geeft kracht' en 'Heden Veulenvlees'. De handgeschreven borden aan de gevel van paardenslagerij W. van Beek in de Kanaalstraat geven al een hint: dit is nog een echt ambachtelijk bedrijf. Overgegaan van vader, die in 1937 startte, op zoon. Een van de laatste paardenslagerijen in Utrecht.

Elke maandag gaat eigenaar Van Beek naar de paardenmarkt. Per week koopt hij drie tot vier paarden. ,,Wij verwerken het hele paard. Niets wordt ingevroren. Alles wat ik overhoud, gaat door de worst." Worst is zijn specialiteit, die hij dagelijks vers bereidt. Zijn klanten komen uit de wijk, maar ook uit de wijde omtrek. Vaak zijn het oud-Lombokkers. Turken en Marokkanen ziet hij nauwelijks, wel Italianen, Hongaren enJoegoslaven.

Focus Utrechts Nieuwsblad | Daniëlle Friedeman
19-3-2002

Turkse bakker zorgt voor vers brood bij zondagse ontbijt

Vers brood voor bij het zondagse ontbijt, doorvoor moet je in Utrecht naar de Kanaalstraat in Lombok. De Turkse bakker van Ak Kardesler in de winkelstraat stookte op een goede zondag, ruim een jaar geleden, zijn broodoven op.

,,Wij konden niet achterblijven. Anders verlies je je vaste klanten", zucht eigenaar A. Akbulut van de nabijgelegen bakkerij Hicret. Zijn broer, M. Akbulut, bedrijfsleider van bakkerij Hicret en de tegenover gelegen shoarmazaak Helal, is enthousiaster. ,,We doen steeds beter zaken op zondag. Restaurants, de Jaarbeurs en gewone klanten, soms ook van buiten Utrecht, komen dan vers brood bij ons kopen. We verkopen nu op zondag evenveel brood als op een doordeweekse dag", zegt hij.

De politie vindt het allemaal best, zolang de bakkerijen geen overlast veroorzaken. Zijn gezin is er ondertussen aan gewend dat hij zeven dagen per week met de zaak bezig is. ,,Maar bij belangrijPe familiedingen laat ik de bakkerij aan mijn personeel over", zegt Akbulut resoluut. Sinds de zondagse groenteverkoop in de Ulu-moskee in de Kanaalstraat is gestopt - de gelovigen vonden het niet langer passend om struikelend over de groentekratten de gebedsruimte te moeten betreden - merkt Akbulut dat veel mensen op zondag ook graag de groentewinkels open zouden zien. Als hij op zondag even iets moet gaan halen in de naastgelegen groentewinkel - ook in bezit van de familie -, proberen er altijd wat klanten de eigenlijk gesloten groente zaak in te glippen. ,,lk probeer nu de groentezaak op zondag zo veel mogelijk te mijden", aldus Akbulut. Eigenlijk begrijpt hij er niets van, van die Nederlandse winkelsluitingstijdenwetten. ,,Het is toch vreselijk dat je geen brood en yoghurt kan kopen, als je bijvoorbeeld's nachts thuis komt van vakantie? In Turkije kan je altijd wel ergens wat kopen, terwijl hier de winkelstraten uitgestorven zijn na sluitingstijd." Aan hem zal het niet liggen. In de Kanaalstraat kan je bijna 24 uur per dag, zeven dagen per week, zijn brood kopen. Want 's avonds als de bakkerij dicht is, wordt het overgebleven brood te koop aangeboden in de tegenovergelegen shoarmazaak Helal. En die is tot diep in de nacht open.

Utrechts Nieuwsblad | 2-4-2002

omhoog