Zie ook > archiefpagina

Columns & beeld door Joost (Hippocom) voor LomboX - 2010

Beleef hier nu

Ik ben de kwaaiste niet.
Als iemand me iets vraagt om te doen, doe ik het. Als het niet te gek is natuurlijk. Maar als mijn lief me vraagt om de vuilnis buiten te zetten, doe ik dat. En op de vraag of ik vanavond wil koken, zeg ik ook beslist geen nee.

Ook op de gebiedende wijs kan ik positief reageren. Als ik er iets bij kan voorstellen dan. Als ik in bed 'Draai je eens om' hoor, weet ik dat ik weer eens snurk, en draai ik naar links. Bij 'Ga eens opzij' weet ik dat mijn lief naast me wil zitten, en schuif ik dus met graagte op.
Maar wat moet ik nou met 'Beleef Buenos Aires nu'?

Misschien staat dat grote bord bij de Kop van Lombok er al langer. Maar onlangs zag ik het voor het eerst, toen ik er voorbij reed. Op het bord zag ik een stelletje de tango dansen. Met daarbij de spreuk 'Beleef Buenos Aires nu'. Het blijkt om een reclame te gaan voor een nieuw woon-winkel-werkgebouw dat moet verschijnen op de Kop van Lombok. Allemaal leuk en aardig, zo'n nieuw gebouw. Maar hoe moet ik nou die Argentijnse hoofdstad beleven. Die heeft toch niets met Lombok of Indonesië te maken?
Buenos Aires … Ik kan me er niets bij voorstellen.
Nou ja, wel iets, maar niet iets positiefs.

Als aan Buenos Aires denk, dan denk ik aan tango. En aan mijn tangolessen. Vooral natuurlijk door dat tangostelletje op dat grote bord.
Ik was ook eens een deel van een tangostelletje. Al heb ik absoluut niet de ‘looks’ van de mannelijke helft van dat bord. Absoluut niet. Maar daar ging het me niet om. Ik wilde gewoon die dans ervaren. Op de maat bewegen met die melancholische muziek.
Dat was het plan toen ik op tangoles ging. Samen met mijn ex – al was ze dat toen nog niet. Maar een paar dagen na de laatste les wel.
Het was geen succes. Het aantal pleisters voor haar tenen was niet aan te slepen. En al die stapjes die ik moest doen. Ik kon ze niet onthouden. Ik moest leiden maar het was lijden.
En vooral voor mijn toen-nog-niet-ex. Ik schaamde me soms diep. De enige les die ik nog wel aardig vond, was dan ook die les waarbij ik met een stoel pasjes moest maken. En haar dus geen pijn kon doen.
Dus tja, bij 'Beleef Buenos Aires nu' heb ik vooral het idee dat ik hier ontzettend in de weg moet lopen en bij iedereen op zijn tenen moet staan. Of met een stoel in mijn handen door de straten loop, terwijl ik door iedereen nagekeken wordt.  
En dat kan nooit de bedoeling zijn van zo'n woon-winkel-werkgebouw.
Maar wat moet ik nu met die naam?
En wat moet zo'n gebouw nou hier?

Ik zei het al, ik ben de kwaaiste niet. Aan zo´n negatieve gedachte wil ik niet blijven hangen. Dat verdient de wijk niet. Daarom ben ik maar gaan wikipediaen. En zo ontdekte ik dat de Buenos Aires een mix heeft van Italiaanse, Spaanse, Franse, Duitse, Engelse, Oost-Europese, Arabische en Aziatisch cultuur. Het is dus een stad met vele afkomsten. En een stad waar het goed gaat.
Eigenlijk is de Buenos Aires daarmee het Lombok van Argentinië.
En daarmee snap ik die spreuk helemaal.
Eigenlijk is 'Beleef Buenos Aires nu' gewoon ‘ Beleef hier nu’.
Ofwel 'Beleef Lombok nu'.
Maar goed, 'Beleef Lombok nu in de Kop van Lombok' klinkt weer als te veel van het goede. Als te borstklopperig. En waarom zou de wijk voor haar gebouwen blijven plakken aan Indonesische namen? Waarom er niet gewoon andere continenten bij betrekken?
Ook Lombok is immers de kwaaiste niet.

Joost|8-3-10 | omhoog

Met de kennis van nu

Hier zit ik dan weer eens in Café West. Met de karnemelk naast de laptop. Als vanouds. Grappig dat ik hier al een tijdje niet bent geweest. Dat komt vooral doordat Kopi Susu open is en steeds opener wordt – vanwege de verruiming van de openingstijden. En tja, Kopi heeft een huiskamer.
En is dichterbij. Vooral dat.

Maar op dagen of tijdstippen dat Kopi Susu nog niet open is, ging ik de laatste maanden niet automatisch naar Café West. Sterker nog, het leek wel of dat café helemaal uit mijn geheugen gewist was. Als ik even niet thuis wilde werken en Kopi was nog niet open, dan fietste ik zonder erbij na te denken naar het station, waar ik dan in De Tijd ging werken. Zoals ik ook net van plan was. Totdat mijn vriendin zomaar belde, en verrast reageerde toen ik zei dat ik op weg was naar De Tijd. "Waarom niet naar West?", vroeg ze terecht. Ik had daar geen antwoord op, maar draaide wel meteen om.
Nu ik weer geniet in dit fijn rumoerige café, vraag ik me af waarom ik het hier eigenlijk vergeten was. Met de kennis van nu, had ik de afgelopen maanden hier veel vaker moeten komen.

Met de kennis van nu.
Van de vier kabinetten Balkenende is dat zinnetje me wel het meest bijgebleven. O, natuurlijk heeft de premier best wel wat bereikt, maar over een jaar of tien weet ik echt niet meer of tijdens zijn kabinetten het rookverbod in café is ingesteld, de gezondheidszorg is veranderd, en of de kilometerheffing nou is goedgekeurd of niet. Maar ik kan me dan zeker nog wel dat ene zinnetje herinneren.
Met de kennis van nu.
Voor Balkenende een op zich prachtig bedenksel om maar geen sorry te hoeven zeggen. Voor mij een zinnetje dat me even in verwarring heeft gebracht.

Als ik weer eens door de straten van Lombok liep, de geuren van de Kanaalstraat opsnoof, niet kon kiezen naar welke supermarkt ik nu weer moest gaan, weer eens genoot van een kopi susu, weer een nieuw kunstwerk – bedoeld of niet – ontdekte aan de zijkant van een huis, ik weer genoot van de korte wandeling naar het station en de wieken van de houtzaagmolen weer zag draaien, realiseerde ik me weer hoeveel ik het naar mijn zin had hier. Na Balkenendes zinnetje te hebben gehoord, vroeg ik me dan ook regelmatig af of ik hier niet eerder had moeten gaan wonen. Met de kennis van nu, dan.

Maar tja, vroeger in Eindhoven had ik deze kennis van nu niet. Had ik toen wel geweten wat voor een heerlijke straatjes, leuke winkels en cafés en prettige mensen hier waren, dan…
Tja, dan had ik hier al veel eerder gewoond.
Want hoe had ik anders al dit leuks kunnen weten.  

En ach, al met al is het een onzinnige uitspraak.
Met de kennis van nu.
Zo kun je alles van vroeger wel goed praten.
Of fout praten, zoals ik al bijna deed hier.
Vijf jaar geleden dacht ik dat Lombok bij Indonesië hoorde, en had ik van deze wijk nooit gehoord. En bijna twee jaar geleden kwamen we ook maar toevallig in deze wijk terecht. Vooral omdat we niets betaalbaar leuks konden vinden in Amsterdam. Toen mijn vriendin en ik een huis begonnen te zoeken in Utrecht, hoorde ik eerst negatieve verhalen over Lombok. Maar we kwamen toch in deze wijk terecht, omdat we graag een huis wilden dat dicht bij het station stond. En dat vonden we.
Zo leerde ik deze wijk kennen.
En niet veel later dit café.
Café West.

Eigenlijk hing de beslissing om hier te komen wonen ook maar van toevalligheden aan elkaar. Het heeft gelukkig allemaal goed uitgepakt. Maar dat heeft weinig met de kennis van toen of nu te maken. Het kwam zoals het kwam, en het is zoals het is. Het enige wat telt, is dat ik me hier en op dit moment heel goed voel, zo achter mijn laptop en karnemelk bij de hand.
Als ik hier al iets zinnigs over kan zeggen, dan is het dit:
Met de kennis van nu geniet ik van het moment.
Als dat geen mooi motto voor Balkenende V is… 

Joost|1-3-10 | omhoog

Paarden en opa's

"Op zich heb ik wel iets met paarden", zei een meisje vrijdag op de Kanaalstraat, nadat ze net met haar vriend de Paardenslagerij Van Beek had verlaten. In haar hand een witte plastic zak. Als paardenliefhebster kon ze het blijkbaar toch niet laten om bij de paardenslager wat vlees te kopen.

Ik kan me dat goed voorstellen.
Het vlees dat er ligt, ziet er erg goed uit. En binnen is het leuk. Links staat de deur naar het paardenhakhok open, zodat je soms kunt horen dat de slager lekker bezig is. In het slagerswinkeltje zelf is de sfeer ongedwongen, en word je goed en efficiënt geholpen door een van de dames. En dan al die paardenworsten die aan de muur hangen. Dat ziet er mooi uit, die symmetrie van allemaal dezelfde worsten.
Ten minste, zo zien ze eruit.
Maar er blijkt toch verschil te zitten tussen die worsten, want anders zou een van die dames een tijdje geleden niet hebben gevraagd welke worst ik wilde hebben. Ik wees er maar snel één aan; wist ik veel. Maar ik zag dat de man na me echt een specifieke worst aanwees. Had ik dan toch de verkeerde gekozen, vroeg ik me af op weg naar huis. Maar eenmaal aan de wijn, proefde ik niets vreemds aan de worst. Het was gewoon lekker. Net als de paardenbiefstuk die ik ook later eens kocht. En net als het haché/goulashpaardenvlees dat ik afgelopen vrijdag nam.

Waarom ik juist dat stuk vlees heb gekocht, weet ik niet. Omdat ik er toevallig toch langs liep, stapte ik maar de paardenslagerij binnen. Om de een of andere reden viel mijn oog op de goulash, en dus kocht ik die maar. En automatisch kwam uit mijn mond dat ik ook graag een paardenworst wilde, terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet van plan was. Maar ze hangen er dan ook zo aanlokkelijk. Eenmaal thuis had ik er al helemaal geen spijt meer van. Al zat ik wel met dat goulashvlees in mijn maag. Want wat moest ik daar nu mee? Gelukkig bleek internet ook paardenvleesrecepten te bevatten, en kon ik daar ook iets heel smakelijks van maken.
En (h)eerlijk is (h)eerlijk, zo krijg ik steeds meer met paarden.
Al is het maar goed dat mijn opa's dat niet meer kunnen horen.
De ene opa was hoefsmid. In heel Nederland had hij veel medailles gehaald voor het beslaan van paarden. Hij had dan ook heel veel met die dieren. Familidarisch is zijn uitroep toen een paard op zijn voet ging staan: "Haal die benen van mijn poten!" Of hij ooit paardenvlees heeft gegeten, weet ik niet. Maar ik denk het niet.
Mijn andere opa ook niet. Hij was zelf slager, en had zijn eigen slagerij. Maar hij verkocht stukken rund, varken en kip, en geen paardenvlees. Dat deed de paardenslager verderop. Paardenvlees stond immers niet zo goed bekend, en al helemaal niet bij mijn opa. Want dat was het vlees voor de armen, en veel goedkoper dan zijn 'gewone' vlees.
Vijftig jaar later is dat niet meer het geval. Het paardenvlees van Van Beek is duurder dan ander vlees bij de super. Maar ach, voor dat ietsje meer krijg je een leuke winkel met goed personeel, een grappige sfeer en gratis een plakje paardenworst.
En mooie herinneringen aan mijn dierbare opa's.

Joost|22-2-10 | omhoog

Foetsienummers

Toen ik nog bij mijn ouders woonde, kwam het wel eens voor dat ons bezoek vijf uur later arriveerde dan gepland. Niet omdat ze met de trein waren – en er sneeuw of bladeren op de rails lagen – maar omdat er een huis ontbrak. Slimmeriken die aan kwamen lopen vanaf links en bij de buren het huisnummer zagen, dachten dat mijn ouders’ huis twee deuren verderop lag. Wisten zij veel dat er een nummer ontbrak tussen de linkerbuur en mijn ouders.

Vervolgens werd ons bezoek hartelijk ontvangen door de rechterburen, die met hun ontwapende Brabantse gezelligheid – en zeer goede wijn – er altijd weer voor zorgden dat ons bezoek vrij lang bij hen bleef hangen. Ook nadat ze ontdekten dat ze goed fout zaten. Want met een glas heerlijke wijn is het moeilijk opstaan en weglopen. Ondertussen verpieterde het vijfgangendiner dat mijn moeder had voorbereid, en kwam er meer schimmel op de kaas dan de bedoeling was.

Omdat ik dit hier in Utrecht niet wil meemaken, vraag ik vrienden, kennissen en familie altijd vanaf de kant van de Abel Tasmanbrug te komen, en niet vanaf het Bankaplein. Want als ze vanaf die kant de huisnummers gaan volgen, komen ze al helemaal niet bij ons uit. Maar op de Leidse Kade, de Billitonkade, of misschien wel de Leidseweg. Net hoe ze denken dat onze straat verder gaat. En als ze in een van die straten aanbellen, zullen ze ook zeker een leuke buurtgenoot vinden – dat kan hier moeilijk anders – en komen ze ook een halve dag te laat aankakken, waardoor ik voor niets drie dagen in de keuken heb gestaan, en de champagne inmiddels zo plat is als spa blauw.

En dat allemaal omdat er in onze straat heel veel nummers foetsie zijn. Kom je vanaf het Bankaplein, dan wordt er eerst nog rustig afgeteld van116 naar 108, waarna het ineens heel snel maar logisch afloopt naar nummer 40. Maar dan gaat de nummering ineens verder bij 6 bis. Ofwel, hier ontbreken maar liefst 16 even nummers.

Bij mijn ouders was er nog een goede reden voor het ontbreken van een nummer. Ineens had de gemeente besloten om in plaats van een huis twee garages te plaatsen tussen het huis van mijn ouders en het huis links ervan. Om niet de hele nieuwe wijk opnieuw te hoeven nummeren, besloot de gemeente het dan maar zo te laten. Pech dan voor mijn ouders, met hun voor niets ingeslagen grote hoeveelheden eten en drank.
Het is een logische verklaring, maar ook een saaie. Enkel door een paar auto’s is er een huisnummer geschrapt. Het past wel bij de wijk waar ik twintig jaar heb gewoond. Oh, ja het was best leuk daar, maar ook degelijk en stil, voor mensen die een auto – en ook een garage – nodig hebben om ergens vertier te zoeken. Degelijk allemaal, en fantasieloos.

Met zo’n verklaring over verdwenen huisnummers kun je hier natuurlijk niet aankomen.
Ik bedoel, ik heb hier geen garages gezien. En een verborgen parkeergarage onder de grond in plaats van geplande holwoningen lijkt me ook wat overdreven. Maar waarom zijn die nummers dan verdwenen? Ik weet alleen dat op de plek rond deze verloren nummers een melkfabriek stond. Nu staat er een soort van appartementen- annex studentencomplex. Zou de gemeente eerst veel meer studenten op zo’n beperkte ruimte hebben willen proppen, tegen een maximale huurprijs natuurlijk? Of wilden ze er een luxe maar heel hoge studentenflat neerzetten? Wat de reden ook is, het zal vast te maken hebben met het beeld van Lombok. De plannenmakers bedachten net op tijd dat zowel zo’n studentenkippenhok als een –toren niet passen in de wijk. Maar om nu de straat te hernummeren was weer te veel van het goede.

Dat ik dan maar tegen alle bezoekers moet zeggen om vanaf de Abel Tasmanbrug te komen, vind ik niet erg. Eerlijk gezegd vind ik het wel wat hebben dat die nummers ontbreken. Dat prikkelt alleen maar mijn fantasie. Misschien staan er toch nog ergens verborgen huizen, waar heel actieve mensen wonen, die ineens de stoepen sneeuwvrij maken. Of misschien wonen er herriemakers, die zich na een potje herrie snel terugtrekken, zodat ik de studenten de schuld geef, ook al zie ik ze niet.
En zo kan ik nog veel meer bedenken bij de foetsienummers.
Dat is ook weer typisch mijn wijk. Zelfs als er niets is, blijft het me bezighouden.

Joost|15-2-10 | omhoog

Couscous appelmoes

In Zuidoost Brabant is er geen Kanaalstraat. Geen wijk waar tientallen culturen bij elkaar komen. Geen Koninginnedag waar je je op vakantie in het buitenland waant. Geen rommelmarkt waarop wordt afgedwongen of je in Azië of in Afrika bent.
Maar er is wel Gerard van Maasakkers.
Voor mensen die niet gewend zijn aan een zachte g, heeft Gerard wel iets van een andere cultuur. Maar hij is toch gewoon een Nederlander.
Of beter gezegd een wereldburger.

Zijn roots liggen dan wel in Brabant, en zijn liedjes zingt hij dan wel met een Brabantse tongval, maar zijn grenzen reiken een stuk verder dan deze provincie. Dat bleek zondag 7 februari weer in De Kleine Komedie te Amsterdam. Hoewel ik hem al zeker tien keer live heb gezien, viel ik toch weer voor zijn charme, zijn openheid en zijn warme liedjes. Dit keer zong hij vooral liedjes van zijn nieuwe cd ‘Deze jongen’. Zijn persoonlijke teksten stak hij in prettige melodieën, uit onder meer Italië, Frankrijk en Brazilië.

Met ‘Deze jongen’ heeft Gerard weer een hoop pareltjes aan zijn oeuvre toegevoegd. Stuk voor stuk zijn het gevoelige liedjes over de liefde en de medemens. En dan maakt het niet uit of die mensen van ver komen of dichtbij. Gerard bezingt hen met eerbied en belangstelling. En daarbij staat hij open voor alles en iedereen. Het mooiste voorbeeld daarvan is wel ‘Couscous appelmoes’.  In de Kleine Komedie zong hij het niet, maar dat maakte niet uit. Ik had het lied toch al weken in mijn hoofd.

Toen ik dit lied onlangs weer hoorde, dacht ik meteen aan mijn wijk, waar veel volkeren samen komen. Waar de Surinaamse supermarkt naast de Turkse stomerij zit. Waar je groenten kunt kopen uit alle werelddelen. Waar je alle continenten tegenkomt in de eethuisjes in de buurt.

‘Couscous appelmoes’ is een ode aan deze mix. Een ode aan verscheidenheid en saamhorigheid. En daarmee aan integratie. Daarmee zou het nummer zomaar een volkslied van Lombok kunnen zijn. Maar dan wel vertaald in de tientallen talen die hier gesproken worden. Zelfs als alle woorden willekeurig in een andere taal zouden worden vertaald, zou het lied nog blijven staan als een huis.

Maar het is dan ook een erg lekker nummer. De muziek is opzwepend, de tekst is erg grappig. Neem bijvoorbeeld het refrein:

Couscous appelmoes en 'n kroppie sla
Misschien wel effe wennen
Maar 't kan wel bij mekaar
Turks fruit en beschuit, alles bij de hand
Wat 'n lekker leven, wat 'n lekker land

Het is vooral die laatste zin die me aanspreekt. Wat 'n lekker land. Dat krijg je als je vanalles bij elkaar brengt. En dat blijkt ook wel uit de coupletten. Zo is het tweede couplet een prototype van een wel heel multicultimenu ('kroepoek, peperkoek, olijven in de sla'). In het derde couplet beschrijft Gerard hoe je makkelijk een lekker couscousgerecht in elkaar zet (dat zo in het Lombok Kookboek kan). Enkele ingrediënten van dit recept vind ik niet zo lekker (zoals winterpeen en rozijnen), maar als je ze allemaal bij elkaar doet, is het zeker heel speciaal.
En daarmee is ‘Couscous appelmoes’ ook een parabel voor onze wijk. Natuurlijk hebben sommige culturen dingen waarmee ik niets heb, maar samen vormen ze een 'lekker land'.

Ik weet het. Elke keer als ik Gerard heb zien optreden, ben ik heel lyrisch over hem. Dat trekt wel bij. Over een paar dagen vind ik hem een aardige gast die gewoon heel mooie liedjes schrijft en zingt. Maar ook dan weet ik zeker dat hij niet zou misstaan in deze wijk.

Nabericht: reactie van Gerard van Maasakkers:

"Wat een prachtige column. Ik heb 'm met heel veel plezier gelezen. Misschien moeten ze daar bij jullie in Lombok maar 's proberen om een mooie multiculturele versie te maken van Cuscous Appelmoes met vooral veel kinderen. Want die hebben de toekomst.

Groeten uit wit Brabant, Gerard van Maasakkers"

Kortom wie is geïnspireerd? Mail naar info@lombox.nl

Joost|8-2-10 | omhoog

Nu echt niets

1.
Hebben we eindelijk een parkeerautomaat in de straat, hebben we geen auto meer. Maar ja, om nou een in verval geraakte groene wagen alleen maar te behouden omdat we tegenwoordig zo makkelijk kunnen parkeren, is wel wat overdreven. En bovendien hadden we de auto niet echt nodig. Als we erop uit gaan, pakken we meestal de fiets of gaan we met de trein. Al ontdekten we afgelopen zaterdag wel dat een auto soms handig kan zijn. En dan vooral om het oud papier weg te brengen.

2.
Het is nauwelijks te bevatten hoeveel papier je in een paar maanden verzamelt. In november hadden we veel papier naar de papierinzameling van de Antonius van Paduakerk gebracht, en nu hadden we weer heel veel dozen in de schuur staan. Vaak namen we ons de afgelopen maand voor om de vele dozen papier met de auto naar de kerk te brengen, maar het kwam er steeds niet van. En toen konden we ineens de auto voor een goede prijs weg doen. Maar hoe moesten we dan het papier daar krijgen?

3.
Eerst hadden we het plan om gewoon te wachten met het wegbrengen van de papier tot we een nieuwe auto zouden kopen. Of tot een vriend met een grote wagen op bezoek zou komen. Dan zou hij best een kopje koffie krijgen, maar pas nadat hij zijn auto had volgeladen. Maar die vriend kwam niet. En ondertussen besloot de Antonius van Paduakerk de papierinzameling per 1 februari te staken.

4.
En dus gingen we snel boodschappen doen bij de MCD-supermarkt. Want daar zouden we meteen zo’n winkelwagentje mee kunnen nemen. Omdat we thuis ook nog een steekwagentje hadden, hoefden we maar vier keer op en neer te lopen tussen ons huis en de inzameling. De eerste keer hadden we er nog wel lol in. Met zijn tweetjes vormden we een leuke stoet. Een soort van papieren polonaise, compleet met door de gladheid rare danspasjes. Maar eenmaal de eerste keer bij de papierinzameling was het snel gedaan met het gelach.

5.
De eerste keer dat we daar zaterdag kwamen, was de meneer van de papierinzameling druk bezig met het reorganiseren van het papier dat er nog lag. Ik vroeg hem of het oud papier tegenwoordig te weinig opbracht, en dat ze daarom met de inzameling maar stopten.  Maar helaas, dat was het niet. De kosten van onderhoud waren te hoog geworden. Er wordt bij de container veel ander afval neergekwakt, legde de meneer uit, en dat moest hij maar opruimen. Maar de druppel was wel dat hij zijn tv’tje, zijn fiets, en allerlei andere dingen die in het houten huisje bij de container stonden, was kwijtgeraakt. Ze waren niet gestolen, zei de meneer, maar afgefikt, samen met het huisje. En toen zag ik pas dat het altijd al donkere huisje nu zwartgeblakerd was. Getuigen hadden gezien dat het huisje doelbewust was aangestoken. Daarna vond de kerk het wel welletjes, en werd de papierinzameling gestopt. Heel begrijpelijk, maar ook heel jammer. Vooral voor de meneer die hier al 26 jaar vrijwilliger was. Eerst deed hij het samen met negen anderen, maar die hadden het te druk gekregen. Maar de meneer bleef het oud papier trouw, en runde de laatste jaren de papierinzameling in zijn eentje.
Maar dat is nu afgelopen. Finito. Voorbij.

6.
En dat door een paar vandalen, die zo nodig een vuurtje wilden stoken. Maar waarom? Wat kunnen ze toch tegen zo’n inzameling hebben? Of tegen zo’n gedreven meneer? Waarom vernielden ze zo doelbewust zo doelloos? Toen we de eerste keer terugliepen en daarna nog drie keer op en neer gingen met onze wagentjes, waren we een stuk minder vrolijk.
Voor de eerste keer dat ik hier woon, dacht ik: hier kan ik nu echt niets positiefs van maken.

Joost|1-2-10 | omhoog

De vierde huiskamer

1.
Laat ik de huiskamer eens beschrijven.
Tegen de muur staat een driepersoonsbank, bedrukt met bloemen.
De bank ziet er uit alsof die van mijn tante is geweest.
Maar hij zit lekker.

Heel lekker.
Voor de bank staat een langgerekt tafeltje.
Type plank-uit-een-boomstam.
Een leuke vorm. En net groot genoeg.
Want er past een uitgevouwen AD/Utrechts Nieuwsblad op.
En dan past er natuurlijk ook een schrijfblokje op. Of mijn laptop.
Al typt het niet zo lekker als die op het tafeltje staat. Daarvoor is het eigenlijk te laag, waardoor ik moet bukken om te kunnen werken.
Maar daarna is het wel weer heerlijk achterover hangen in ‘tantes bank’.
Aan de andere kant van deze ‘stamtafel’ staan twee stoelen. De een met vrolijke bloemetjes, de ander van groen leer.
Het zijn klassieke stoelen. Gezellig stoelen.
Links en rechts van tantes bank staan twee kasten die prima passen bij de sfeer van de huiskamer.

2.
Meestal zit ik er alleen.
Soms met mijn vriendin. Of met vrienden.
Zij zijn dan net zo enthousiast als ik.
Ze kunnen zich voorstellen dat ik er vaak naar toe ga.
Hoe graag ik ook in mijn eigen huis ben.
Hoe blij ik ook ben met de drie huiskamers daar. 
Bij de vierde huiskamer kan ik vaak alle drukte vergeten.
Daar kom ik tot rust.

3.
Ik besef heel goed dat ik een geluksvogel ben met mijn drie huiskamers thuis.
Ten eerste is er de woonkamer in ons huis, die eigenlijk bestaat uit twee huiskamers: een achterkamer en een voorkamer.
In de achterkamer staat de beeldbuis.
Een tv kun je het niet noemen, omdat we geen kabelaansluiting hebben en dus geen tv kunnen kijken. De beeldbuis gebruiken we alleen voor dvd’s. Dan zitten we lekker op onze rode bank.
Als we geen dvd kijken, zitten we meestal in de voorkamer. Daar eten we, of doen we spelletjes. Of kijken we uit het raam. Daar kan geen tv tegenop.
Niet dat ik nooit tv kijk. Zo af en toe wel, vooral nadat mijn vriendin naar bed is. Dan ga ik naar het kantoor beneden waar de tv staat. Omdat dat ook een zitbank staat, is het ook een soort huiskamer.
Huiskamer nummer drie.
Als ik even niet thuis wil zijn - omdat ik de hele dag al thuis ben,
of gewoon geen rust in me heb,
of toch al in de Kanaalstraat loop,
of gewoon een flinke omweg maak zodat ik in de Kanaalstraat uitkom -
dan loop ik altijd even de vierde huiskamer binnen. 

4.
Als ik binnenkom, zie ik de huiskamer nog niet meteen. Maar als ik een paar stappen heb gezet, zie ik al tantes bank daar.
En zie ik dat ik er niemand zit.
Heel soms zit er wel iemand. En dan ga ik gewoon ergens anders zitten in Kopi Susu. Dat is ook niet erg. Elk tafeltje daar is leuk.
Maar het leukste is wel de lounge, achteraan. Met die bank. De stamtafel. Die twee stoelen.
Daar voel ik me thuis. Daar zit ik lekker in mijn vel.
Daar is mijn vierde huiskamer.

 5.
Afgelopen zaterdagavond was de lounge niet vrij. Het was er zelfs druk. Net zoals in de rest van het cultureel dagcafé.
Veel mensen waren afgekomen op de Nieuwjaarsborrel die Kopi Susu had georganiseerd.
Ze aten de lekkere hapjes, ze dronken het lekkere drinken, ze dansten op de fijne wereldmuziek, ze kletsten volop. Het was gezellig.
En dat bleef het tot laat in de nacht.
Hoorde ik.
Mijn vriendin en ik waren toen al een tijdje weg.

6.
Aan de ene kant vond ik het heel leuk dat het zaterdagavond zo druk was. Dat er zoveel mensen op af waren gekomen. Dat het dagcafé blijkbaar voor veel mensen belangrijk is.
Hopelijk vertellen zij aan anderen hoe geweldig het feest was en het café is. Misschien komen er dan nog meer mensen, waardoor het nog beter gaat met Kopi Susu, en het café straks elke dag open is.
Hoe drukker, hoe beter.
Voor Kopi Susu dan.
Stiekem hoop ik wel dat die nieuwe mensen dan na hun werk komen. En niet overdag zoals ik.
Want de combinatie Kopi Susu en drukte voelt nog wat onwennig.
Daarom bleef ik bij het feest ook niet zo lang.
De rust was weg.  
Alsof ik een huiskamer minder had.
Zondagmiddag ben ik expres weer teruggegaan.
Gelukkig was het weer meteen als vanouds.
En had ik weer een vierde huiskamer.

Joost|25-1-10 | omhoog

Wild Westplein

Nadat ik ’s morgens op mijn werk ben aangekomen, krijg ik snel veel complimenten te horen. Dat ik al meteen zoveel energie heb. Zo scherp ben. En zo veel ineens doe en kan.
Ach, zeg ik dan – bescheiden en om er vanaf te zijn - dat komt door moeder natuur.
Maar eigenlijk komt het gewoon door het Westplein.

Elke ochtend is het weer een spektakel als ik met de fiets wil oversteken op weg naar het station. Eerst moet ik met tientallen fietsers tegelijk op de fietsbaan zien te komen. En dan moet ik maar op tijd zien te stoppen als er een tram langskomt – en dan maar hopen dat een andere fietser niet achterop me botst en me alsnog op de tramrails katapulteert. Maar als ik de weg ben overgestoken, begint het pas, daar op het fietspad voor het NH Hotel. Fietsers die voor me rijden gaan ineens naar links of naar rechts en snijden me zo maar af. En ondertussen komen er fietsers van links, van rechts en van voren. En dan lopen er nog doodleuk voetgangers tussendoor (die ook weer van links, rechts en van voren komen). Het is een compleet onoverzichtelijke situatie. Maar met behendig gestuur, vaak een stap op de grond en soms gemopper, lukt het me toch altijd weer om de route te vervolgen.
Al zit ik dan wel vol adrenaline. En daar zit ik nog steeds vol mee als ik in de trein zit, en als ik drie kwartier later op mijn werk ben. Dan heb ik nog zoveel energie dat ik als een komeet mijn werk doe.

Vanaf 1 januari werk ik nog energieker dan anders. Na een half uur zit ik al met mijn armen over elkaar, omdat mijn werk voor die dag af is.
Dat komt omdat ik nog voller van adrenaline ben dan normaal. De oorzaak hiervan is de kapotte stadsverwarmingsleiding onder het Westplein. Er zijn daar nu allerlei gaten gegraven om dit te herstellen. Hierdoor is een deel van het ‘plein’ afgezet, waardoor je nog meer fietstoeren moet uithalen om de overkant te halen. Omdat een betonnen muurtje de fietsbaan nog smaller maakt en het geheel nog onoverzichtelijker is, is het nog gevaarlijker geworden. Met al die fietsers die tegenliggers blokkeren en nog meer voetgangers op de fietsbaan, is het echt een Wild Westplein geworden. Dat ik toch steeds levend de overkant haal, is een wonder. Ik krijg daar zoveel energie van, dat ik op mijn werk nog meer complimenten krijg over mijn snelheid. En dat is natuurlijk altijd leuk om te horen. Daarom mag wat mij betreft het Westplein nog wel even een tijdje open blijven.

Dat ik ’s nachts dan niet goed slaap – omdat ik op de terugweg weer langs het Westplein moet fietsen en dan nog uren vol energie zit – neem ik dan maar op de koop toe. En ach, wakker word ik automatisch als ik ’s morgens weer over het Westplein fiets…

PS:
Een paar maanden geleden liep ik met twee vrienden en hun zoon en dochter van huis naar het station. Toen op het Westplein het verkeerslicht op groen sprong, rende de zoon de weg en het fietspad over. Hij had helemaal niet in de gaten dat het zo druk en onoverzichtelijk was, en dat hij eigenlijk geluk had gehad dat hij zonder kleerscheuren de stoep had bereikt. Aan de ene kant was het leuk om te zien dat hij zo zorgeloos naar de overkant rende, zonder gevaar te zien. Maar aan de andere kant heeft hij daardoor ook wel wat gemist. Als hij had beseft wat voor gevaar hij had doorstaan, had hij nu nog vol energie en adrenaline gezeten. En had hij er zijn hele leven iets aan gehad.

Joost|18-1-10 | omhoog

Kiekeboeweer

1.
De overburen zullen wel denken: wat is dat voor een rare gast die tegenover ons woont. Meerdere keren per dag zien ze een voordeur open gaan, waarna er heel even een hoofd – en soms een arm of een been – door de deuropening steekt, waarna de deur meteen weer dicht gaat.

Alsof ik met de overburen aan het kiekeboeën ben.
Alsof ik een spelletje met hen speel: zullen ze me zien, of zullen ze me niet zien?
Maar wees gerust, beste overburen, ik doe geen spelletje met jullie. Dat ik de deuren op een dag zo vaak open en dicht doe, heeft te maken met dit weer. Ik check gewoon of het koud, droog, glad, plakkerig of veranderlijk is. Of ik roep de poes, als deze buiten is. Want als het ’s nachts vijftien graden vriest, wil ik dat ze dan wel binnen is.

2.
De deur open doen om de kat te roepen, hoef ik eigenlijk niet vaak te doen. Als ze met dit weer al naar buiten gaat, wil ze snel weer naar binnen. Ze is een echte goedweerkat. In de winter ligt ze het liefste de hele dag op de verwarming, achter de gordijnen. Vaak lijkt het of ze er helemaal niet is, zo verstopt als ze daar is. Maar dan ineens komt haar staart achter het gordijn tevoorschijn. Alsof ze met haar staart zegt:
Kiekeboe!

3.
Terwijl de poes met dit weer het liefste binnen zit, trek ik er juist graag op uit. Ik vind het heerlijk, die witte straten en witte bomen. Als ik eenmaal gezien en gevoeld heb dat het niet te nat en te glad is, ga ik de witte wereld in. Het liefste te voet. De fiets komt er met dit weer niet aan te pas. Al lopend door de sneeuw is zelfs het tochtje naar het station de moeite waard. En het is helemaal lekker om nu in het Park Oog en Al te lopen. Zoals zondagmiddag, met mijn vriendin, twee vrienden en hun jonge kinderen. Lekker met zijn allen in de sneeuw rennen, een sneeuwpop maken en sneeuwballen gooien. Het leukste vind ik het dan om me achter een boom te verstoppen, gauw een hoop sneeuwballen te maken en te wachten tot de anderen langskomen.
En dan:
Kiekeboe!
En bekogelen maar.

4.
Van mij mag de sneeuw nog wel een poos blijven liggen. Het levert prachtige beelden op, met al die mensen die zich op het ijs van het park wagen. Alsof de winters van Hendrick Avercamp en Pieter Breugel de Oude zijn teruggekeerd. Alsof Anton Pieck er nog is. Maar ook doet het me denken aan minder vervlogen tijden. Aan de jaren dat ik op een sleetje zat dat door mijn papa werd getrokken. Aan de jaren dat ik nog geloofde in Sinterklaas en nog erg moest lachen als een oom zijn handen even voor zijn gezicht deed, en ze dan weer wegdeed met een luid:
Kiekeboe.

Joost|11-1-10 | omhoog

De toon is gezet

1.
Omdat Lombok eigenlijk maar een dorp is waarin allerlei lokale nieuwtjes razendsnel van mond tot mond gaan en dus ook mijn gehannes in de wasserette – maar dan enorm uitvergroot en buiten alle proporties – kom ik er zelf maar mee.
En mocht je er al iets van gehoord hebben … ja, ík was het.

2.
Ik denk dat ik één Lombokker in ieder geval een plezierige jaarwisseling heb bezorgd. En waarschijnlijk de vrienden waar hij 's avonds naartoe ging ook. Zo gingen zij goedgemutst het nieuwe jaar in. Een beter begin van het jaar kun je niet wensen, toch?
Maak ik er nu maar van.

3.
Goedgemutst stapte ik op oudejaarsdag de wasserette van de Damstraat in, enorm zwaar beladen door de vijf tassen met vakantiewas, met was van een week waarin we vergeten waren te wassen en met was die al een tijdje was was. Omdat het zoveel was, leek het me handig om de wasserette eens te bezoeken. Vooral omdat we thuis zo milieubewust zijn dat we geen droger hebben, terwijl die op dit soort momenten toch wel handig is.

4.
Vol energie deed ik de was in de grote trommels, keurig op kleur gesorteerd. Ik wilde de boel net laten draaien, toen een man me vroeg of ik dat altijd andersom deed.
Hoezo?
Nou, eerst de was in de droger, antwoordde de man, en daarna in de wasmachine.

5.
Op oudejaarsavond zag ik die man al voor me. Het gesprek met zijn vrienden valt even stil, waarna hij zijn troefkaart uitspeelt: de wasserette. 'Weet je wat ik vanmiddag heb meegemaakt', zegt hij met een lachje om zijn mond. De oren van de anderen zijn gespitst, en hij vertelt over die kale man die na binnenkomst meteen de kleding in de droger deed. En alsof dat nog niet genoeg was, zei hij ook nog dat hij wel vaker in deze wasserette was geweest! De vrienden hebben het niet meer, en ze lachen zo lang dat ze niet eens meer in de gaten hebben dat de klok inmiddels twaalf keer heeft geslagen. Maar wat maakt het uit: zo'n gelach is altijd beter dan een nieuw jaar. Dat gebeurt immers elk jaar. Maar zo'n man in de wasserette...

6.
De man en zijn vrienden hadden nog veel meer kunnen lachen als de man nog wat langer in de wasserette was gebleven. Dan had hij kunnen zien hoe ik de bakjes van de wasverzachter en het vloeibare wasmiddel door elkaar haalde, hoe ik na het wassen de was wel heel onhandig naar de droger bracht zodat de helft op de grond viel en werd meegesleept, en hoe ik vervolgens de droger op een veel te hoge stand zette, waardoor ik dit jaar wél moet afvallen om in die kleren te kunnen.
Wat dan ook wel weer goed uitkomt.

7.
Toen ik – enigszins verward door mijn eigen onhandigheid – de wasserette weer verliet, vroeg ik me even af of dit gedoe nu symbolisch was voor het afgelopen jaar. Maar nee, zo onhandig was ik in 2009 ook weer niet. Nu, een paar dagen later, weet ik dat het symbolisch is voor dit nieuwe jaar. De toon is gezet, daar in die wasserette. Want daarna stapelden de sukkeligheden elkaar op.
Om er maar een paar te noemen: ik smeerde mijn handen en gezicht eerst in met zalf voordat ik onder de douche ging, ik sloot het water van de stortbak van de wc af voordat ik toch echt moest, en ik bedacht pas in de auto dat ik allang had moeten tanken.

8.
En daar stonden we deze koude zondag dan, langs de kant van de A28. Dat was natuurlijk ontzettend…
romantisch.
Eigenlijk.
Zo in de sneeuw, samen onder de dikke deken, dicht tegen elkaar.
Eigenlijk leverde dat suffe gedoe van mij zo weer iets positiefs op. En dat geldt vast ook voor die andere onhandigheden. Bij die zalf en de stortbak schiet het me niet één-twee-drie te binnen, maar voor de wasserette wel. Ik heb een reden om af te vallen, en heb een hoop mensen een vrolijk begin van 2010 bezorgd. Niet alleen die man en zijn vrienden, maar ook mijn ouders, die hartelijk om mijn verhaal moesten lachen. En wie weet heeft die ene man het ook wel aan zijn buren vertelt. En heeft half Lombok er al om gelachen. Je weet hoe het gaat met zo'n dorp.

9.
Ik ben benieuwd wat er nog komen gaat, in 2010. Het jaar is nog heel lang, en met het tempo van de afgelopen drie dagen zal ik nog aardig veel onhandigheidjes uithalen. Maar wat ik ook zal doen, ik zal er meteen van proberen te genieten.
En er over schrijven, natuurlijk, zodat jij er ook om kan lachen.
Misschien is dat nu al gebeurd.
Dan is ook hiermee de toon gezet.

Joost|4-1-10 | omhoog